for sexier knees

advertising agency: mccann worldgroup, bangkok, thailand
creative director: santi suwanvalaikorn
art director: naree leungvititgoon
copywriter: santi suwanvalaikorn
published: february 2010

“bu kitabı yazmamdaki amaç, (…) geç kalındığını, ama çok geç kalınmadığını söylemek. çöküşü ve gerilemeyi önlemek amacıyla bütün gücümüzle harekete geçmemenin bir intihar, bir suç olduğunu söylemek. (…) düşünce ve davranış alışkanlıklarımızı kökünden değiştirme, hayali gerçekliklerimizi kökünden değiştirme ve öncelikler ölçeğimizi yeniden oluşturma cesaretinin gösterilmesi gerektiğini dile getirmek.”

“bir ülke çökerken, her zaman oradan başka bir ülkeye göç etmeyi deneyebilir insan; buna karşılık, bütün dünya tehdit altındaysa, gidecek başka bir yer kalmaz. hem kendimiz hem de gelecek kuşaklar adına, gerilemeye boyun eğmek istenmiyorsa, olayların akışını değiştirmeye çalışmalıyız.”

” arap alemi bugün, elli yıl önce, yüzyıl önce, hatta binyıl önce hoşgördüğü şeyleri hoşgöremiyor. kahire’de 1930′da yayımlanan bazı kitaplar bugün dine aykırı oldukları gerekçesiyle yasaklanıyor; 9. yüzyılda, bağdat’ta abbasi halifesinin huzurunda, kuran üstüne yapılan bazı tartışmalar, bugün herhangi bir islam şehrinde, hatta bir üniversitede bile düşünülemez hale gelmiştir. arap dilinin en büyük klasik şairlerinden birinin, gençliğinde ırak’ı ve arabistan’ı dolaşıp peygamber olduğunu iddaa etmesi yüzünden, dünya çapında mütenebbi ” yalancı peygamber” adıyla tanındığını düşünüyorum da! onun zamanında, 10. yüzyılda, bu olaya insanlar omuz silkiyormuş, söylediklerine alay ediliyormuş, kızılıyormuş, ama bu durum inananların şairi dinlemelerine ve ondaki yeteneğe hayran kalmalarına engel olmamış asla; bugün, büyük olasılıkla ya linç edilir ya da sorgusuz sualsiz boynu vurulurdu.”

lost, prison break ya da diğer popüler dizilerden bir bölüm dahi izlemedim. bugüne kadar ballandıra ballandıra bu dizileri anlatanları da hiç anlamadım. ta ki dexter ile karşılaşana kadar. 4. sezon yeni bitmişken ben diziyi yeni keşfettim diyebilirim. ve  şimdi dizi bağımlılığı ne demekmiş çok daha iyi anlıyorum. dexter için ise söyleyecek çok şey var. bir seri katili sevebilme ihtimali olur mu demeyin, izleyin anlayacaksınız.

2011 genel seçimlerine yaklaşık 1 yıllık bir süre kalmışken, ankara’nın gündemi itibariyle türk halkı genel seçimler öncesi bir kez de referandum için sandık başına gidecek. hükümetin hazırladığı anayasa değişikliği paketine muhalefetin sert eleştiriler getirmesi ve meclisten 367 kabul oyu alamayacak olması yüksek bir ihtimalle bizleri yaz mevsiminin ilk ayında sandık başına götürecek. akp hükümetinin iktidar koltuğuna oturduğu 7 yıl boyunca muhalefetle hangi konular üzerinde fikir birliğine vardıklarını düşünüyorum da pek bir başlık çıkmıyor ortaya. hatırlayabildiklerimin başında kuzey ırak’a yapılan hava saldırıları öncesi meclis’ten alınan tezkere geliyor. bir ikincisi de cumhurbaşkanlığı seçim sürecinde mhp’nin akp ile anlaşması. bunun dışında meclis’in fikir birliğine vardığı bir üçüncü başlık yok. ne acı!

12 eylül 1980 askeri darbesi sonrası hazırlanan ve 18 ekim 1982′de yürürlüğe giren 1982 anayasası’nın birçok maddesi  belirli dönemlerde değişikliklere uğradı. en önemlisi türkiye’ye ab yolunu açacağı düşüncesi ile yapılan 2001 yılındaki değişiklikler olmuş, ab’ye uyum için daha çok hürriyet, daha çok hak, daha çok demokrasi amacını taşıyan değişiklikler o dönem avrupa birliği tarafından beğenilip, onaylanmıştı. birçok kez değişikliğe uğrayan ve en önemlisi darbe anayasası olan 1982 anayasasının bu ülkeye yetmediğini, birçok uygulamanın hukuk devleti yapısına uymadığını ve yeni bir anayasanın hazırlandığı gerçeğini artık kimse inkar etmiyor. yine bir darbe anayasası olan – fakat türkiye’nin gördüğü en demoktarik, en özgürlükçü anayasasıdır-  1961 anayasasından gelen ve dünyanın hiçbir ülkesinde olmayan askeri mahkemeler ile çift başlı bir yargı sistemin olması hukuk devleti anlayışının temellerine vurulan bir darbedir.

akp’nin değiştirmeyi düşündüğü anayasa maddeleri arasında şüphesiz en önemlisi hsyk’nın yapısını değiştirecek olan madde. sanırım hazırlanan değişikliğin amacı da yargıya müdahale yolunun açılması. bu paketin geçirmek için de etrafını süslemeye devam ediyorlar. 12 eylül darbecilerini yargılama yolunu açacak değişiklik de bunların en başında geliyor. yıllardır samimiyetsizliğin en büyük örneğini gösteren başbakan ve ekibinin, anayasa değişiklik paketini desteklemesini istediği muhalefeti bir samimiyet sınavına sokuyor olması gerçekten çok ironik.  ”daha çok”ların hepsini isteyen akp hükümeti hazırladığı bu paket ile yerel seçimlerden önce bir nevi kamuoyunun nabzını ölçecek. ülkemizde futbol takımı destekler gibi siyasi parti desteklendiği gerçeğini göz önüne aldığımızda referandum öncesi neyi oylayacağını bile bilmeden sandık başına giden milyonlarca insanın olacak olması, türkiye’de sözüm ona demokrasinin nasıl işlediğini ya da işlemediğini bizlere gösteriyor.

mevcut konjonktürel yapı akp hükümetinin yeni bir anayasa yapma olasılığını ortadan kaldırıyor. gerek anayasa mahkemesi’nin vermiş olduğu ” laiklik karşıtı eylemlerin odağı” haline geldiği kararı, gerekse de akp hükümetinin demokrasiye bakış açısı ve benim dediğim budur gelin anlaşalım demesi akp tarafından bir anayasa hazırlanması imkansız kılıyor. “gerekirse hukuk’un arkasından dolaşırız” diyen bir hükümet anlayışı ile yönetilen bir ülkeye dünyanın en demokratik, en özgürlükçü anayasası oluşturulsa zihniyet değişmedikten sonra yaşanacak sıkıntılar hiçbir zaman değişmez.

önümüzdeki seçimlerde değişecek bir şey var ki değinmeden geçmeyelim. hazırlanan taslakla yıllardır seçimlerde kullanılan tahta sandıklar yerlerini plastik ve şeffaf sandıklara bırakıyor. türk demokrasisine hayırlı olsun.

Bendtner 10, 25, 90 (pen), Nasri 63, Eboue 66

sezona 23,8 yaş ortalamasıyla başlayan arsenal, premier lig’deki başarısını şampiyonlar ligi’ne de taşıyarak üst üste üçüncü sezon şampiyonlar liginde çeyrek finalde yer almayı başardı. dün gece 2-1 in rövanşında porto’yu sahadan silerek çok net bir galibiyet aldılar. nasri’nin golünde insan porto defansına  acımıyor değil. lig fikstürü de arsenal’den yana gözüküyor. chelsea ve manchester united’in arasından sıyrılıp ligin tepesine oturmaları hayal değil.

go gunners go…

cumartesi günü diyarbakırspor – bursaspor maçında yaşananları gördükten sonra yaşadığımız bu ülke hakkında olumlu şeyler düşünen sanırım yoktur. ne sevinmeyi biliyoruz, ne üzülmeyi, ne tepki tepki vermeyi, ne nerede duracağımızı. futbolcuların stadyuma polis otobüsüyle geldiği, polis kaskıyla stadyumdan kaçırıldığı gazetecilerin, futbolcuların, hakemlerin üzerine bilumum yabancı maddenin ve koca koca taşların atıldığı bir futbol maçıydı kağıt üstünde. futbolun hiçbir unsurunun barınmadığı bu maç takip ettiğiniz üzere tamamlanmadı.

bundan sonra bahsedeceklerimin dün oynanan futbol maçı ile alakası olmamakla birlikte türk insanının spora yaklaşımını açıklamaya yönelik olacaktır. sporun her dalı sosyal yaşantının getirdiği sıkıntılardan uzaklaşmaya, kişisel gelişime bir araç olarak görülmüştür dünyanın her yerinde. ne yazık ki dünyada süregelen bütün kuralların farklı algılanıp, uygulandığı ülkemizde spor ve spor ile ilgili tüm terimlerde bundan nasibini alarak kendi kuralları ile oynanır olmuş. bu konudaki yanlışları gidermek için hiçbir şey yapmadığımız gibi, aksine kendi yanlışlarımızdan doğruya ulaşacağımızı düşünerek yaklaşıyoruz olaylara. bütün bu olayları da koltuklarına sıkı sıkıya oturan, çözüm adına yıllardır hiçbir şey yapmayan yöneticilerden bekliyoruz.

türk toplumunun ekonomik, sosyal ve kültürel olarak belirli bir çıtayı yakalayamamış olması günlük yaşantının yönünü belirlemesinde önemli bir faktör olmakla birlikte son yıllarda spor müsabakalarında yaşanan olayların açıklanmasında tek başına yetersiz kalıyor. başarılıyı alkışlamak en azından başardığının sevincini yaşamasını sağlayabilmek, taraf olmayı anlayabilmek, üzüntü ve sevinci uçlarda yaşamamak belirli bir tribün kültürünün getirdiği şeylerdir. hayatın koşturmacasını bir kenara bırakıp tribüne gelen tarafların, günlük sıkıntılarından arındıkları yer olarak tribünleri görmeleri bu yaşanan olayların altında yatan en önemli unsur olarak görülebilir. evde ailesiyle, işte patronuyla, okulda hocasıyla tartışan, bu olayları içine atanlar tribüne gelip bir nevi deşarj oluyor. ödedikleri bilet ücretleriyle attıkları taşların, ettikleri küfürlerin parasını vermiş oluyorlar. ekranlara tarafı olmayan kişilere büyük bir hırs ile taş, şişe, pil atarken yansıyan bu kişilere karşı hiçbir cezai yaptırımın uygulanmıyor olması da bu kişilerin iki hafta sonra aynı tribünde yer almasını sağlıyor. ardından girilen kısır döngüde canı yananlar yandıkları ile, taşı atanlar attıkları ile kalıyorlar.

milyar dolarlar ödenerek alınan yayın ihaleleri de eşeğe giydirilen altın semer olarak kalıyor. yaşanan olaylarda yaralananlar hala koltuklarına sıkı sıkı sarılan yöneticilere hafif geliyor. alınması gereken kararları almak için daha çok kişinin canının yanmasını bekliyorlar. samimi olmayan demeçleri ile ekranlarda boy göstermeye devam ediyorlar. peki çözüm nerede?

birkaç gün önce temsilciler meclisi dış ilişkiler komisyonu tarafından kabul edilen karar tasarısının üzerine tartışmalar hala devam ediyor. bize göre ermeniler, ermenilere göre biz suçlu taraftayız. insanlık boyunca sonucu hiçbir zaman ortaya çıkmayacak bir mesele olarak duruyor 1915′te olan olaylar. bu konuyla alakalı taner akçam’ın 2003 tarihli bir yazısını aşağıya kopyaladım. kaynaklarla destekli ilginç bir yazı olmuş. tarihin tozlu raflarından çıka gelen bu tür yazılara ve yorumlara oldukça ihtiyaç var. karşılaştıkça buradan paylaşmaya devam ederim.

taner akçam - 25/5/2003

1915′te yaşananların bir toplu öldürme olayı olduğu, başta mustafa kemal olmak üzere, dönemin aktörleri açısından tartışılan bir konu bile değildi. ana tartışma “türklerin” nasıl “cezalandırılması” gerektiği üzerineydi.

1915 olayları etrafındaki tartışmalarda, “türk tezinin” üzerinde en çok durduğu konuların başında, ermeni çevrelerin, ölen insan sayısını abarttıkları iddiası gelir. gerçekten kaç insan öldü veya öldürüldü? artık bosna’da, yedi bin kişinin ölümünden sorumlu generallerin soykırım suçuyla yargılandığı bir dünya için çok garip bir tartışma bu. üstelik bu tartışmayı yapanlar, 1948 birleşmiş milletler soykırım tanımının, öldürme ilkesini soykırımı için şart saymadığı basit gerçeğinden bile habersiz görünüyorlar. bu nedenle, ölü sayısının, 1 veya 1,5 milyon değil de, 50 binden başlayıp 600 bine kadar çıkan değişik rakamlar olduğunun ileri sürülmesinin hiçbir önemi yok ve bu nedenle ciddiye alınmıyor. sadece suçluluk telaşının bir ifadesi olarak okunuyor ve yorumlanıyor. bu, bizimkilerin görmediği, görmek istemediği bir gerçek.

bilmemiz gereken şey, başta a. toynbee’nin, sürgünler ve ölümlerin devam ettiği 1916 yılında verdiği 600 bin rakamı olmak üzere, ölen veya hayatta kalan ermeniler konusunda verilen tüm rakamların tahmini olduğu. bu konuda bir tek resmi istatistik, savaş sonrası osmanlı hükümeti tarafından verildi. ittihat ve terakki partisi iktidardan düştükten sonra, yeni kurulan kabinenin ilk işlerinden birisi bu konuyu araştırmak oldu. aralık 1918 tarihinde dahiliye nazırı mustafa arif (deymer)in girişimiyle bir komisyon oluşturuldu. komisyon üç ay civarında bir çalışma yaptı ve sonuçlar, 14 mart 1919 tarihinde, dönemin dahiliye nazırı cemal bey tarafından açıklandı. osmanlı devlet kayıtlarına göre, 1914-18 döneminde ölen ermeni sayısı 800 bin’dir. (vakit, alemdar, ikdam, 15 mart 1919) tehcir ve öldürmeler sonucu 800 bin ermeni’nin hayatını kaybetmiş olduğu, tüm bir dönem boyunca herkes tarafından bilinen ve tekrarlanan bir olgu. bu rakamı kullanan kişilerin başında mustafa kemal gelir. mustafa kemal, amerikalı general harbord ile görüşürken, 800 bin ermeni’nin öldürülmüş olduğunu söyler. (rauf orbay’ın hatıraları, yakın tarihimiz, cilt 3, s.179)

türkler nasıl cezalandırılmalı?

bu konuda ikinci bir kaynak, 1928 yılında genelkurmay başkanlığı’nca, l. dünya savaşı’ndaki kayıplar üzerine yayınlanan kitap. yarbay nihat tarafından yayınlanan kitap fransızca bir eserin tercümesi ve türkiye’yi ilgilendiren rakamlar, değiştirilerek ve düzeltilerek veriliyor. genelkurmay’ın verdiği sayılara göre, l. dünya savaşı sırasında, “800 bin ermeni ve 200 bin rum katl ve tehcir yüzünden veya amele tabularında ölmüştür” denir. bu bilgileri aktaran y.h. bayur, bu sayıların “bizim resmi kaynaklara göre de doğru” sayılması gerektiğini söyler. (y.h. bayur, türk inkılap tarihi, cilt ııı, kısım ıv, s. 787)

şaşırtıcı gelebilir ama 1915′te yaşananın kitlesel bir kıyım olduğu gerçeği, o dönemi yaşayan herkes tarafından kabul ediliyordu ve bu asla bir tartışma konusu değildi. elbette jenosit (soykırım) kelimesi (ll. dünya savaşı sonrasına ait bir terim olduğu için) o günlerde kullanılmıyordu. 1915 yılında yaşananları anlatmak için, “katliam, taktil, teb’id, kıtal” gibi kelimeler kullanılırdı. mustafa kemal’in ermenilere yapılanları “alçaklık”, “vahşet” olarak tanımladığı, “katliam” olarak adlandırdığı onlarca konuşması vardır. eylül 1919′da sivas’ta m. kemal’i ziyaret eden amerikan generali harbord, “ermeni kıtalını o da takbih ediyordu” der. m. kemal’e göre, “ermenilerin katledilip sürülmeleri hükümeti ele geçiren küçük bir komitenin eseri”ydi. (rauf orbay’ın yukardaki eseri) yine aynı tarihlerde, abd radyo gazetesi’ne verdiği mülakatta “hiçbir yayılma planımız yoktur… ermenilere karşı yeni bir türk vahşetinin olmayacağının garantisini veririz” der. (bilal şimşir, british documents on atatürk, cilt ı, s.171, ankara 1973) kazım karabekir’e
6 mayıs 1920′de çektiği telde, karabekir’in, yeniden bir “ermeni kıtalı” anlamına gelecek her türlü girişimden uzak durmasını ister. (k. karabekir,
istiklal harbimiz, s. 707) 24 nisan’da meclis’te yaptığı konuşmada, 1915′te ermenilere yapılanları, “fazahat” (alçaklık) olarak tanımlar. (atatürk’ün tbmm açık ve gizli oturumlarındaki konuşmaları, cilt ı, s.59), vb, vb…

bırakın ermenilere yönelik yapılanların bir katilam olduğunun tartışma konusu olmamasını, suçluların cezalandırılması gerektiği de açık olarak savunuluyordu. 1919 eylül’ünde, istanbul’daki ali rıza paşa kabinesi ile m. kemal arasında bir dizi yazışma yapılır. istanbul adına yazışmayı yürüten harbiye nazırı cemal, m. kemal’in (heyeti temsiliye’nin) “harp esnasında yapılan her nevi cinayet faillerinin cezayi kanuniyeden kurtulamayacakları” yolunda bir açıklama yapmasını ister. cevabi yazıda m. kemal, “harp esnasındaki suiidarelerin meydana çıkarılıp tecziyesi, vatanımızda mes’uliyetin büyük ve küçüklere seyyan olduğunu, kanun devrinin tamamen bitarafane ve kemali adlü hakkaniyetle başladığını idrak etmek ehassi amalimizdir”, der. üstelik bu cezalandırmanın, “birçok münakaşalara sebep olacak olan kağıt üzerinde reklam tarzında neşriyattan ziyade bilfiil tatbikatile yârü ağyare izharını daha muvafık ve faideli” gördüğünü ekler. yani m. kemal’in beklediği cezalandırmaların kağıt üzerinde reklam amaçlı değil, somut uygulama biçiminde olmasıdır. (nutuk, cilt ııı, vesikalar, vesika 141-2, s. 164-6)

kırım suçlularının yargılanması, 1919 ekim ayında yapılan amasya görüşmeleri’nde ele alınır. görüşmelerde üçü açık ve imzalı, ikisi gizli ve imzasız beş protokol karara bağlanır. 21 ekim 1919 tarihli birinci protokolde, suçluların cezalandırılması iki ayrı madde de ele alınır: “1- ittihatçılığın, ittihat ve terakki fikrinin memlekette tekrar uyanması, hatta bazı alâiminin meşhut olması siyaseten muzırdır. 4- tehcir dolayısıyla irtikabı cürmedenlerin kanunen mücazatı adlen ve siyaseten elzemdir”. üçüncü protokol yapılacak seçimlere ilişkindir ve ermeni kırımı nedeniyle aranan ittihatçıların seçimlere katılmasının engellenmesi gerektiği konusunda anlaşma sağlanır. bunun için anadolu hareketi seçimlere

müdahale hakkını kendisinde saklı tutar ve “içtima edecek heyeti meb’usan meyanında şahsiyetleri ittihatçılığı mesavisile alâkadar ve tehcir ve taktil mesailile ve menafii hakikiyei millet ve memlekete münafi sair mesavi ile lekedar olan kimselerin bulunması caiz olmadığından bu cihete mâni olmak için mümkün olan esbaba tevessül edilebilir” denir. (nutuk, cilt ııı, vesika 159-160, s. 193-4)

örnekleri sayfalarca aktarmak mümkün. anlatmak istediğim şu: 1915′te yaşananların bir toplu öldürme olayı olduğu, başta mustafa kemal olmak üzere, dönemin aktörleri açısından hiçbir biçimde tartışılan bir konu bile değildi. dönemin ana tartışması, ağırlıklı olarak, paris barış görüşmeleri ekseninde yapılıyordu ve ermeni katliamı nedeniyle, “türklerin” nasıl ”cezalandırılması” gerektiği üzerine idi. suçluların yargılanması cezalandırmanın bir biçimi idi. anadolu’nun taksim edilmesi ise diğer biçim. yani batılı güçler sömürgeci emellerini esas olarak ermenilerin öldürülmüş olduğu gerçeğinin arkasına saklıyorlardı. m. kemal ve arkadaşları, kırım suçlularının cezalandırılması gerektiğini kabul ediyor ama cezalandırmanın, anadolu’nun paylaşılması biçiminde olmasına karşı çıkıyorlardı. bugün, yalan ve efsaneler üretmekle uğraşacağımıza, mustafa kemal’in konuya ilişkin takındığı tutumu kalkış noktası yapsak ve tartışmaya oradan devam etsek epey mesafe katetmiş oluruz.

]]> http://www.cafekonomi.com/1915te-neler-oldu-efsaneler-ve-gercekler.html/feed 0 http://www.cafekonomi.com/amerika-ve-ermeni-olaylari.html http://www.cafekonomi.com/amerika-ve-ermeni-olaylari.html#comments Thu, 04 Mar 2010 22:18:15 +0000 Fibonacci http://www.cafekonomi.com/?p=1000

konu ermeni olayları olunca son yıllarda gündem sürekli birbirini tekrarlıyor. her 24 nisan yaklaştığında amerika başkanlarının konuşmasında ermeni olaylarından soykırım olarak mı bahsedecekler diye haberler yapılıyor. ayrıca birkaç yılda bir bugün olduğu gibi ermeni olaylarının amerika tarafından onaylanıp onaylanmayacağı konuşulur. bugün temcilciler meclisi dış ilişkiler komisyonu tarafında kabul edilen karar tasarısı bundan 3 yıl önce yine aynı meclis tarafından kabul edilmişti. o gün 21 e karşı 27 oy ile kabul edilen tasarı bu sene 22’e karşı 23 oy ile kabul edildi. unutmamak gerekir ki bu komisyonun almış olduğu bu kararın bağlayıcı bir şartı yok. bir nevi tavsiye niteliği taşıyor. yani amerika’nın ermeni olaylarını kabul ettiği anlamına gelmiyor. başkan obama’nın tasarının geçmemesi için gösterdiği çaba her ne kadar samimi gelmese de, bundan sonra üst parlementolarca kabul edilmesi zor bir ihtimal olarak duruyor.

ermeni olayları her gündeme geldiğinde “ bırakalım tarihçiler araştırıp, açığa çıkartsın” denile dursun bugün dünyanın birçok ülkesi bu iddaların gerçekleştiğini ve osmanlı imparatorluğu dönemiden ermenilere soykırım yapıldığını tanımaktadır. bu ülkeler arjantin, belçika, kanada, güney kıbrıs cumhuriyeti, fransa, yunanistan, italya, litvanya, lübnan, hollanda, polonya, rusya, slovakya, isviçre, uruguay, vatikan, venezuella ermeni olaylarını soykırım olarak nitelendirmektedir. ayrıca amerika birleşik devletleri’nin 44 eyaleti de ermeni iddalarını soykırım olarak tanımaktadır. bunun yanı sıra avrupa konseyi, insan hakları derneği, avrupa parlamentosı gibi önemli kuruluşlar da ermeni olaylarını soykırım olarak nitelelemektedir.

birkaç saat önce onaylanan ve 46 temsilcinin bulunduğu komitenin 23 evet 22 hayır oyu alarak karara bağlanan tasarının içeriğinde neler var, osmanlı imparatorluğu ne ile suçlanıyor bakalım.

temsilciler meclisi 252 no.lu karar tasarısı

başkan’ın; amerika birleşik devletleri’nin dış politikasının, ermeni soykırımı ve diğer konularda ülkemizin belgelerinde ifade edilmiş insan hakları, etnik temizlik ve soykırım meseleleriyle ilgili uygun yaklaşım ve hassasiyeti yansıtmasını sağlamaya davet edilmesi.

karara bağlandı…

kısa başlık

bölüm 1

bu karar, “abd’nin ermeni soykırımı kararı kayıtlarının teyit edilmesi” olarak da adlandırılabilir.

bulgular

bölüm 2

temsilciler meclisi şu bulgulara ulaşmıştır:

(1) ermeni soykırımı, osmanlı imparatorluğu tarafından tasarlanmış ve 1915’ten 1923’e kadar uygulanmıştır. yaklaşık 2 milyon ermeni’den 1.5 milyon erkek, kadın ve çocuk öldürülmüş, hayatta kalan 500 bin kişi evlerinden sürülmüş ve bu durum, ermenilerin tarihi vatanlarındaki 2 bin 500 yıllık varlıklarının ortadan kalkmasıyla sonuçlanmıştır.

(2) 24 mayıs 1915 tarihinde, ittifak güçleri, ingiltere, fransa ve rusya ilk defa bir başka devleti “insanlık suçu işlemekle” itham eden ortak bir açıklama yayımlamıştır.

(3) bu ortak açıklamada, “ittifak güçleri, bu suçlar dolayısıyla osmanlı hükümeti’nin bütün üyelerini ve bu katliamları gerçekleştiren memurlarını şahsen sorumlu tutacağını kamuoyu önünde bildirmektedir” denilmiştir.

(4) birinci dünya savaşı sonrasında kurulan türk hükümeti, ermeni soykırımı’nın “düzenlenmesine ve yürütülmesine” karışan ve “ermenilerin katliamında ve yok edilmesinde” rol oynayan üst düzey liderleri suçlamıştır.

(5) jön türk rejimi’nin yetkilileri, bir dizi savaş mahkemesinde yargılanmış ve ermeni halkına karşı katliam düzenlemek ve yürütmek suçlamalarından hüküm giymiştir.

(6) ermeni soykırımı’nın baş düzenleyicileri savaş bakanı enver, içişleri bakanı talat ve denizcilik bakanı cemal, suçlarından dolayı idam cezasına mahkûm edilmiş ancak bu kararlar infaz edilmemiştir.

(7) ermeni soykırımı ve ülke içindeki bu hukuki noksanlıklar, avusturya, fransa, almanya, büyük britanya, rusya, birleşik devletler, vatikan ve daha birçok ülkenin ulusal arşivlerinde kuşkuya yer bırakmayacak kanıtlarla belgelenmiş ve bu geniş kanıt birikimindeki olguların, olayların ve sonuçların birbirinin aynısı olduğu görülmüştür.

(8) abd ulusal arşivi ve kayıtlar dairesi, özellikle dışişleri bakanlığı’nın 59’ncu kayıt grubu’ndaki kamuya ve ilgili kurumların kullanımına açık olan 867.00 ve 867.40 sayılı dosyalarında ermeni soykırımı üzerinde kapsamlı ve detaylı belgeler bulundurmaktadır.

(9) 1913’ten 1916’ya kadar abd’nin osmanlı imparatorluğu büyükelçiliği görevini yürütmüş olan sayın henry morgenthau, aralarında osmanlı imparatorluğu’nun müttefiklerinin de olduğu birçok ülkenin yetkilisiyle birlikte ermeni soykırımı’na karşı protestolar organize etmiş ve bunlara öncülük yapmıştır.

(10) büyükelçi morgenthau, abd dışişleri bakanlığı’na osmanlı imparatorluğu hükümetinin politikasını “bir ırkı yok etme kampanyası” olarak tanımlamış ve kendisine 16 temmuz 1915 tarihinde abd dışişleri bakanı robert lansing tarafından, “ermeni soykırımının durdurulmasına yönelik… adımlarınız bakanlığımızca onaylanmıştır” talimatı verilmiştir.

(11) senato’nun 12 şubat 1916 tarihinde aldığı kararda, “abd başkanı’ndan bu ülkenin vatandaşlarının şu anda açlık, hastalık ve tarifi mümkün olmayan acılar içinde bulunan ermenilerin durumlarının iyileştirilmesi için toplanan bağışlara katkıda bulunabilecekleri bir günün belirlemesi saygıyla talep edilmektedir” denilmiştir.

(12) başkan woodrow wilson bu fikri benimseyerek, amerikan halkının evlatlığı olan 132 bin yetimin de aralarında bulunduğu ermeni soykırımı’ndan kurtulanlara 1915 – 1930 yılları arasında 116 milyon dolar yardım yapan ve bir kongre kararıyla kurulmuş olan yakın doğu yardım komitesi’nin oluşumunu desteklemiştir.

(13) senato’nun 11 mayıs 1920 tarihli 359 numaralı kararı, “senato dış ilişkiler komitesi’nin alt komitesindeki oturumlarda verilen ifadeler, ermeni halkının karşılaştığı bildirilen katliam ve diğer vahşetlerin gerçek olduğunu ortaya koymuştur.

(14) bu karar, general james harbord önderliğindeki amerika’nın ermenistan askeri misyonu’nun 13 nisan 1920′de senato’ya sunduğu ve “kesme, şiddet, işkence ve ölüm olaylarının 100 güzel ermeni vadisi üzerindeki etkisi sürüyor ve bu bölgeye gidenlerin çok azı tüm zamanların bu en büyük suçuna dair kanıtlardan kaçabiliyor” ifadelerine yer verilen raporun ardından alınmıştır.

(15) abd yahudi soykırımı’nı anma müzesi’nde sergilendiği gibi, 1939 yılında hiçbir kışkırtma olmadan ordularına polonya’ya saldırı emri veren adolf hitler, buna karşı çıkanlara, “tüm yaşananlara rağmen bugün kim ermenilerin yok edilmesinden bahsediyor ki?” demiş ve yahudi soykırımı için gerekli ortamı oluşturmuştur.

(16) 1944 yılında “soykırım” terimini ortaya atan ve birleşmiş milletler (bm) soykırımın önlenmesi ve cezalandırılması sözleşmesi’nin ilk savunucularından olan raphael lemkin, ermenistan’da yaşanan olayları, 20’nci yüzyılda gerçekleşen soykırımlar için kesin bir örnek olarak göstermiştir.

(17) gerek lemkin’in çağrısıyla 11 aralık 1946’da kabul edilen ilk birleşmiş milletler soykırım kararı olan birleşmiş milletler genel kurulu’nun 96(1) numaralı kararı gerekse de birleşmiş milletler soykırımın önlenmesi ve cezalandırılması sözleşmesi, ermeni soykırımı’nı birleşmiş milletler’in mevcut standartlarını düzenleyerek önlemek ve cezalandırmak istediği suç türü olarak tanımıştır.

(18) birleşmiş milletler savaş suçları komisyonu 1948’de ermeni soykırımı’nı “tam olarak… yeni kullanılmaya başlanan ‘insanlığa karşı işlenmiş suç’ teriminin kapsamına alınması istenen eylemlerden birisi” olarak tanımlamış ve nürnberg mahkemeleri için emsal teşkil edebileceğini belirtmiştir.

(19) komisyon, “sevr barış antlaşması’nın 230’uncu maddesindeki hükümler, açık ve 1915 yılında ittifak güçleri’nin yaptığı açıklamaya uyumlu bir şekilde… türk topraklarında etnik kökeni ermeni ya da rum olsa bile türk vatandaşlarına yönelik saldırıları kapsamayı amaçlamaktadır. bu madde, nürnberg ve tokyo antlaşmaları’nın 6c ve 5c maddelerine emsal olmakta ve bu antlaşmalarda ortaya konulan şartlar dahilinde ‘insanlığa karşı işlenen suçlar’ kategorisine bir örnek teşkil etmektedir” demiştir.

(20) temsilciler meclisi’nin 8 nisan 1975 tarihinde kabul edilen 148 sayılı ortak kararı şöyledir: “24 nisan 1975, insanın acımasızlığını insana hatırlatma günü olarak kabul edilmiş ve abd başkanı’na amerikan halkını, bu günü başta ermeni soyundan gelenler olmak üzere bütün soykırım kurbanlarını anma günü olduğunu hatırlamaya çağıran bir açıklama yapması yetkisi verilmiş ve talep edilmiştir.”

(21) başkan ronald reagan, 22 nisan 1981’de gerçekleştirdiği 4838 sayılı açıklamasında, “yahudi soykırımı’ndan alınan dersler, öncesinde yaşanan ermeni soykırımı ve sonrasında yaşanan kamboçyalı soykırımı ve diğer başka birçok kişinin başına gelen benzer olaylar gibi hiçbir zaman unutulmamalıdır” ifadelerini kullanmıştır.

(22) temsilciler meclisi’nin 10 eylül 1984’te aldığı 247 sayılı karar şöyledir: “24 nisan 1985, insanın acımasızlığını insana hatırlatma günü olarak kabul edilmiş ve abd başkanı’na amerikan halkını, bu günü 1.5 milyon ermeni başta olmak üzere bütün soykırım kurbanlarını anma günü olduğunu hatırlamaya çağıran bir açıklama yapması yetkisi verilmiş ve talep edilmiştir.”

(23) birleşmiş milletler ayrımcılığın önlenmesi ve azınlıkların korunması alt komisyonu’nun 1985 yılında yaptığı kapsamlı çalışma ve müzakerelerin ardından “soykırım suçunun önlenmesi ve cezalandırılması sorunu çalışması” başlıklı raporu 1’e karşı 14 oyla kabul etmiştir. bu raporda, “nazilerin yaptığı sapkınlık, ne yazık ki 20’nci yüzyılın tek soykırım davası olmamıştır. örnekler arasında… 1915-1916 yıllarında osmanlıların ermenilere yaptığı kıyım da gösterilebilir” denilmektedir.

(24) bu raporda ayrıca, “ermeni nüfusunun yarısından fazlasına tekabül etmesi muhtemel en az 1 milyon ermeni’nin öldürüldüğü ya da ölüme yürütüldüğü yönünde bağımsız otoritelerin ve görgü tanıklarının güvenilir tahminleri bulunmaktadır. bu [durum], amerikan, alman ve ingiliz arşivlerinde yer alan belgelerle ve aralarında osmanlı’nın müttefiki almanların da bulunduğu ülkelere ait o dönemde görev yapan diplomatların raporlarıyla da desteklenmektedir” ifadesi yer almaktadır.

(25) bağımsız bir federal kurum olan abd yahudi soykırımı’nı anma konseyi, 30 nisan 1981′de oybirliğiyle, abd yahudi soykırımı’nı anma müzesi’nde ermeni soykırımına yer vermeyi kararlaştırmıştır ve o günden beridir de bu kararını uygulamaktadır.

(26) abd dışişleri bakanlığı tarafından 1982 yılında yapılan ermeni soykırımı’yla ilgili eldeki bilgilerin muğlak olduğuna ilişkin hatalı değerlendirmeyi (daha sonra geri çekilmiştir) ele alan washington dc temyiz mahkemesi, abd’nin ilgili politika belgelerini inceledikten sonra 1993 yılında ermeni soykırımı’yla ilgili abd kayıtlarının muğlak olduğu konusundaki değerlendirmenin “abd’nin uzun süredir var olan politikasıyla çelişkili olduğu ve nihayetinde de geri çekildiği”ne karar vermiştir.

(27) 5 haziran 1996′da temsilciler meclisi, 1997 tarihli, 3540 sayılı dış operasyonlar, ihracat finansmanı ve ilgili program ödenekleri kanunu’nda yapılan değişiklikle, türk hükümeti’nin ermeni soykırımını tanıyana ve kurbanlarının anısını yüceltene kadar türkiye’ye yapılan yardımların 3 milyon dolar (türkiye’nin abd’de lobicilik faaliyetleri için harcadığı tahmini miktar) azaltılmasına karar vermiştir.

(28) başkan william jefferson clinton 24 nisan 1998′de, “bu yıl da tıpkı önceki yıllarda olduğu gibi amerikan ermenilerinin 1915 ile 1923 yılları arasındaki tehcir ve kıyımlar neticesinde yaşanmış olan yüzyılın en acı verici dönemlerinden birini anmalarına eşlik ediyoruz ” demişti.

(29) başkan george w. bush, 24 nisan 2004′te şu açıklamayı yapmıştır: “bugün, 20′nci yüzyılın en korkunç trajedilerinden biri olan osmanlı imparatorluğu’nun son günlerinde 1.5 milyon ermeni’nin zorla tehcir edilerek ve öldürülerek yok edilmesini anıyoruz.”

(30) ermeni soykırımı’nın uluslararası alanda tanınmış ve kabul edilmiş olmasına karşın hem yerel hem de uluslararası yetkililerin, ermeni soykırımı sorumlularını cezalandıramamış olması, benzer soykırımların yaşanmasının ve ileride de yaşanabilecek olmasının bir sebebidir. bu karar, ileride meydana gelebilecek soykırımların engellenmesine yardımcı olacaktır.

politika açıklaması

bölüm 3

abd temsilciler meclisi;

(1) başkan’a; ermeni soykırımı’yla ilgili abd’deki kayıtlarda belgelenen insan hakları, etnik temizlik ve soykırımla bağlantılı meselelerle ilgili uygun yaklaşım ve hassasiyet ile adil bir karara varılmamış olmasının yarattığı sonuçları yansıtan bir abd dış politikası oluşturması çağrısı yapmaktadır;

(2) başkan’a; her yıl 24 nisan ya da buna yakın bir tarihte verilen başkan’ın ermeni soykırımı’nı anma mesajında 1.5 milyon ermeni’nin sistemli ve kasten yok edilmesini ”soykırım” olarak tanıması ve abd’nin ermeni soykırımı’na karşı yaptığı müdahalenin onurlu tarihini hatırlatması çağrısı yapmaktadır.

geçtiğimiz hafta yani 22 – 28 şubat tarihleri arası vergi haftası olarak kutlandı. gelir idaresi başkanlığı tarafından verginin önemine dair çeşitli konferanslar yapıldı. türkcell süper lig maçlarına çıkan futbol takımları vergisel mesajlar içeren bez afişlerle sahaya çıktı, kentlerin çeşitli yerlerine gelir idaresinin hazırladığı afişler asıldı. türk ekonomisi için olmazsa olmaz kalemlerin en başından gelen verginin önemi bir kez daha belirtildi.

vatandaşlık görevlerinin en başında gelen vergi, devletin gerçek ve tüzel kişiliklere yüklediği ekonomik zorunluluktur. devlet vergiden elde ettiği gelir ile harcamalarına karşılık gelir kalemleri yaratır. yolu olmayana yol yapar, suyu olmayan su getirir. kısaca vergiler döner dolaşır vatandaşa geri gelir. tabi bunlar kağıt üzerinde yazılı kurallar. dünyanın en yüksek vergilerinin uygulandığı ülkemizde vergi adaletsizliği tıpkı gelir adaletsizliği gibi tavan yaptmış durumda. her ne kadar anayasa’nın 73. maddesinde vergilendirmenin eşitlik ilkesinin gereği olduğu belirtilerek verginin herkesin mali gücüne göre yapılmasının gerekliliği vurgulansa da ülkemizde keyfi sebepler ile yapılmaya devam ediliyor.

anayasa 73. madde: “herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, malî gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür. vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımı, maliye politikasının sosyal amacıdır.

vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır.

vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi bakanlar kuruluna verilebilir.”

vergiler genel olarak; gelir üzerinden alınan gelir vergisi ve kurumlar vergisi, harcamalar üzerinden alınanan katma değer vergisi (kdv), muamele ve satış vergileri, kısmi istihlak vergileri, harcamalara dayalı gelir vergisi, gümrük vergileri, özel tüketim vergisi (ötv), özel iletişim vergisi (öiv) ve servetler üzerinden alınan genel servet vergisi, emlak ve kısmi servet vergileri, sermaye vergisi, veraset ve diğer şekillerdeki servet transferi vergileri olmak üzere üç ana grupta ele alınır.

insanların sürekli şikayet ettiği vergilerin ne boyutta olduğuna sigara ve akaryakıt üzerinden alınan vergiler ile bakalım. Dünyanın en pahalı benzinini kullanan ülkelerin başında belki de en başında gelen ülkemizde deponuzu 100 liralık benzin ile doldurdunuz diyelim. 100 liralık benzinin tam 67 lirası devlete vergi olarak gidiyor.

devlet  2.45 tl   % 67.12

rafineri 0.90 tl % 24.65

ana dağıtıcı 0.15 tl %04.10

istasyon 0.10 tl % 02.73

taşıyan 0.05 tl % 01.36

95 oktan fiyat 3.65 tl % 100.00

birde sigara için bakalım. son sigara zamlarıyla birlikte 7 liralık sigara üzerinden devletin aldığı vergi  5.5 lira.

ötv 4.41 tl

kdv 1.067 tl

toplam 5.477 tl

bu vesile ile türk ulusunun geçmiş vergi haftasını kutlar, gözlerinden öperim.

geçtiğimiz hafta ntv’de yayınlanan günlerin getirdiği programında yunanistan’ın içinde bulunduğu durum ele alınmış, program konuklarından reha muhtar’da yunanlılar halkında ilginç açıklamalar yaparak yunanistan’a uygulanması düşünülen, halka zamlar ve vergiler olarak yansıyacak ekonomi paketini yunanlılar’ın kabul etmeyeceginden bahsetmişti. biz de yaşananlara dair bir şeyler karalamıştık. aradan bir haftalık bir zaman geçmişti ki yunanistan bugün genel greve gitti. okullar tatil oldu, gazeteler çıkmadı, haber bültenleri yapılmadı, ulaşım durdu. halkın bu tepkilerinde devam edecegi göz önüne alındığında ve uygulanması düşünülen ekonomi programlarının ne zaman yürürlüğe girecegi ve başarılı olacagı merak konusu.

]]> http://www.cafekonomi.com/yunanistan-ayakta.html/feed 0